„Kolor czerwony z szakłaka. Szakłak — to ciernisty krzew strefy umiarkowanej. W Polsce spotykany w lasach i zaroślach (zagajnikach). Zarówno kora, jak owoce, mają nie tylko właściwości lecznicze, ale zawierają także barwniki stosowane w farbiarstwie.
Kolor żółty z kory szakłaka (receptura nr 18) można zmienić przez potraktowanie go ługiem (z sody żrącej lub potasu) w czerwień ceglaną.
42. Matowa ceglana czerwień. Farbować jak w recepturze nr 18, następnie włożyć wełnę do ługu (z sody żrącej lub potasu) na 2—6 godzin. Bardzo starannie wypłukać i suszyć.
Dla uzyskania ciemniejszych odcieni należy wełnę przed włożeniem jej do ługu wysuszyć i jeszcze raz gotować w nowej (świeżej) kąpieli barwiącej.
Kolor błękitny
Kolor błękitny z indygo. Indygo — to barwnik kadziowy, otrzymywany z liści indygowca farbiarskiego (Indigotera łinctoria), niskiego krzewu pochodzącego z rodziny motylkowatych, uprawianego głównie na wyspach Archipelagu Malajskiego. Roślina ta jest także kultywowana w Indiach oraz w innych krajach tropikalnych i podzwrotnikowych. Nierozpuszczalny w wodzie barwnik występuje w handlu w formie lekkich, ciemnobłękitnych kawałków i w proszku. Bywa zafałszowany kredą. Obecnie jest produkowany syntetycznie.“(7)