„W roku 1836 posadę winiarza w Magaraczu objął Francois Gasque, Francuz. Winiarstwa uczył się w Prowansji i Langwedocji, języka rosyjskiego nie nauczył się porządnie nigdy. Na szczęście jego syn pod tym względem nie poszedł w ślady ojca i od chłopięcych lat służył mu jako tłumacz w rozmowach z miejscowym ludem. Gasquć wykonał ogromną pracę w Magaraczu. Z wielkiej ilości krzewów, z których co roku uzyskiwano po parę litrów wina (parę litrów z jednego krzewu), wyselekcjonował najodpowiedniejsze. W 1845 roku Magaracz. wydaje pierwsze rekomendacje, wśród promowanych są risling, cabernet, pinot, muskały. W drugiej połowie XIX wieku wielka Rosja ma już własne wina, choć obcego pochodzenia. Ale wciąż jeszcze przepowiednia Tardana „Rosja nie będzie potrzebowała zagranicznych win" — brzmi jak mrzonka, i to bynajmniej nie dlatego, że Rosja pije tak dużo wina, powód jest inny Rosja produkuje proporcjonalnie do swej wielkości mało. wina.
Ale z roku na rok coraz więcej. Z noworosyjskich instruktażowych ośrodków sadowniczych rekrutują się rodzimi specjaliści. Francuzi, Szwajcarzy. Niemcy szczepili rosyjskie winnice, przy okazji zaszczepili również zamiłowanie do winiarstwa ludziom, z którymi pracowali. Sami też wrastali w nową ojczyznę. Najbliższym współpracownikiem, a potem następcą. F. Gasquego był jego zięć, Serbulenko. To właśnie on wyhodował odmianę winorośli, która dała znakomite gruzińskie wino saperawi. Pod koniec życia cieszył się taką popularnością, iż mówiono, że być w Jałcie i nie widzieć dziadka Serbulenki to tak, jak być w Rzymie i nie widzieć papieża. Pomijając niewątpliwą prowincjonalną megalomanię, powiedzenie to odbija zupełnie nowy stosunek do wina rosyjskiego; druga połowa XIX wieku to czasy, w których nadzieje na rodzime winiarstwo nie są już pomysłem niedorzecznym. Na sławę dziadka Serbulenki w znacznej mierze pracowali jego poprzednicy, winiarzepionierzy głównie obcego pochodzenia, którzy potrafili robić wino „znacznie lepsze od wyrabianego z kory brzozowej".“(13)